Dugogodišnji je medijski djelatnik, prije svega kroz rad na mnogim crnogorskim radio stanicama, ali i projektima u okviru televizije kao i štampanih medija.
Formalno je specijalista audio-vizuelne produkcije, a suštinski – slobodni kreativac.
Razgovarali smo za Portal RTV Podgorica sa Pejovićem o albumima koji su najviše uticali na njega.
Ovo je njegov izbor:
- Guns N’ Roses – “Use Your Illusion” (I & II) (1991)
Iako se formalno radi o dva albuma, za mene predstavljaju neodvojivi dio cjeline koja potvrđuje dominaciju benda Guns ‘n’ Roses jednom muzičkom erom sa više aspekata. Ako je do tada neko i sumnjao u kvalitet njihovog rada u odnosu na enormnu popularnost koju su prethodno stekli, ova dva albuma morala su takve sumnje otkloniti. Malo koji bend njihove profilacije je spojio komercijalni uspjeh, slavu i nivo audio-video produkcije, a da istovremeno zavređuje jednako poštovanje za kvalitet muzičkog izraza kao što je to slučaj sa njima. Naravno, ukoliko se izmjestimo iz pozicije predrasude i često u rock ‘n’ roll svijetu prisutne, a sasvim paradoksalne “gadljivosti” prema proboju u mainstream. Razlog zašto biram upravo “Use your illusion“ set je taj što je izašao septembra 1991. godine. Tek sam napunio jedanaest godina i posredstvom tadašnjeg MTV-a upoznao se s bendom koji me je duboko i trajno uveo u zavodljiv, tajanstven i magičan svijet iz koga nikad nisam poželio da izađem. Kasnije sam retroaktivno ukačio i “Appetite for destruction“ i “Lies“ a onda u realnom vremenu ispratio izlazak “The Spaghetti Incident?”. Na kraju najmanje je bitno koji od ovih albuma mi je omiljeni, navodim onaj koji je najzaslužniji za upoznavanje s bendom.
2. Metallica – “Metallica” (The Black Album) (1991.)
Do danas sebe ne smatram velikim fanom, još manje poznavaocem iz oblasti heavy metal zvuka. Mnogo su mi bliži hard rock, bluz rock i slični derivati. Možda je upravo zato ovaj album čiji je kolokvijalni naziv zaživio mnogo upečatljivije od formalnog, ta tanka nit koja razdvaja nijanse pomenutih pravaca. Kako god ga žanrovski kategorisali, doživljaj slušanja i tada i sad je nadahnjujući. Zvučno bogat, jakih gitarskih rifova i solaža, fenomenalno produciran i krajnje muzikalan. Objavljen mjesec prije gorepomenutog “Use Your Illusion” a istovremeno aktuelan, sa dodatnom poveznicom – oba albuma sadrže pjesme koje su obilježile dva tada popularna filma. Slušao sam i ranije i kasnije albume benda Metallica i, rekao bih, da ovaj predstavlja prekretnicu i za njih same. Postoji suptilna razlika između dobrog benda i velikog benda. To ne znači da nužno jedno isključuje drugo.
3. Eric Clapton – MTV Unplugged (1992.)
Generacijski mi nije pripalo da pratim Claptonovu karijeru u realnom vremenu. Tek kasnije sam se upoznavao sa njegovim ranim radovima, bendovima Cream, Derek and the Dominos i sl. nadovezujući tranziciju u solo vode. Akustična Layla je možda i prvi konkretni korak ka muzičaru prema kome ću razviti izuzetno poštovanje i poslušati mnoge njegove radove (teško je i pobrojati ukupan opus). Bio je to njegov povratak nakon nezamislive tragedije u kojoj je izgubio sina. “Old love”, “Tears in heaven”… Kakva svirka i emocija. Eric je vrhunski blues gitarista, ali njegove vještine komponovanja i melodiranja najbolje se čuju u akustičnim radovima.
Festival „Biser Jadrana“ 2026. raspisao konkurs za najbolju kompoziciju u kategoriji pop, zabavne i mediteranske muzike
Objavljen prvi trejler za “Kuću zmaja 3”: Izdaje i velika bitka
Budvanske poklade održane po planu uprkos jakoj kiši
4. Kings of Leon – Only by the Night (2008.)
Namjerno pravim vremensku elipsu želeći da istaknem jedan poseban momenat sa kojim vjerujem da se mogu poistovjetiti mnogi ljubitelji muzike. Sa završetkom ere velikih bendova mog djetinjstva, poput pomenutih Guns n’ Roses, Nirvane i prvih albuma ostalih velikana Seattle scene, potrebe da nadoknadim propušteno iz ranijih era kojima generacijski ne pripadam, te upijanja svega što je zasluživalo poštovanje na domaćoj/ex yu sceni, kao da sam ispunio ram memoriju i do mene je teško dublje dopirala nova muzika. Tek nešto malo bendova i muzičara čiji su radovi uspijevali da probiju moju tadašnju kvalitativnu čauru. A onda, zahvaljujući kontaktima s ljudima čija mišljenja i muzičke ukuse sam uvažavao, saznao sam za pojedine, meni tada nepoznate bendove i počeo nanovo da sagledavam i preispitujem svoj pogled na muziku. Shvatio sam da ne samo da je R’n’R i dalje živ, već upravo novomilenijumski bendovi dokazuju koliko je žilav i neprolazan. I u koliko još pojavnih oblika može da se transformiše a da pritom ne izgubi ni zeru svoje iskrenosti. Album “Only by the Night” bio je za mene jedan od pokretača tog novog zanosa i podsticaj da do danas podržavam inovativnost u stvaralačkom pristupu ne dijeleći muziku na više ili manje “rock”.
5. Arctic Monkeys – AM (2013.)
Ovaj album kao jedan od najboljih produkta novomilenijumskog rock zvuka, kako u kvalitativnom tako i u smislu komercijalnog uspjeha, predstavlja potvrdu pređašnje teze. Bezobrazno ležeran a nepogrešivo tačan u instrumentalnom i vokalnom izrazu, bend Arctic Monkeys predvođen briljantnim frontmenom Aleksom Tarnerom godinama unazad i takođe vrhunskim albumima koji su već ranije pokazali neobičan talenat i karakter benda, tabao je stazu kojom će “AM” dosegnuti vrhunce onoga što u današnje vrijeme predstavlja uspjeh u muzičkoj industiji – broj preslušavanja/pregleda i nastupi na najvećim festivalima. Mene lično, takođe je podstakao da se vratim na početak novog milenijuma i rađanje talasa koji sam iz pređašnjih, krajnje neutemeljenih uvjerenja, gotovo propustio. Paradoksalno, zahvaljujući bendu Arctic Monkeys preslušao sam npr. The Strokes i donekle uhvatio talas sa muzikom koja se u kategorizaciji najčešće obilježava etiketom “indie”.
D. Leković
